Historia
Historia Duszpasterstwa Akademickiego w Poznaniu
Historia Duszpasterstwa Akademickiego oo. Dominikanów w Poznaniu sięga roku 1937 kiedy to Zakon Kaznodziejski przybywa do Poznania na zaproszenie kard. Augusta Hlonda, oraz rektora Uniwersytetu Poznańskiego (obecny UAM) prof. Stanisława Kasznicy. Początki duszpasterstwa nie są proste, gdyż Dominikanom brakuje miejsca gdzie mogliby prowadzić działalność duszpasterską. Dopiero rok 1938 i rozpoczęcie budowy klasztoru i kościoła (od początku zwanego akademickim) dają ojcom lepszą perspektywę. Budowa jednak zostaje przerwana przez wybuch II wojny światowej w roku 1939, kiedy to po zajęciu Poznania, Niemcy przejmują również niedokończony jeszcze kompleks klasztorny i rozbudowują go na swoje potrzeby.
Koniec wojny w roku 1945 i powrót oo. Dominikanów do Poznania owocują rozpoczęciem w tym samym roku działalności Duszpasterstwa Akademickiego
Koniec wojny w roku 1945 i powrót oo. Dominikanów do Poznania (budowa kościoła i klasztoru zostanie dokończona dopiero w roku 1948) owocują rozpoczęciem w tym samym roku działalności Duszpasterstwa Akademickiego, którego ideę stworzył o. Jacek Woroniecki, natomiast fundamenty praktyczne i ideowe położył pierwszy duszpasterz akademicki DA Poznań, o. Bernard Przybylski.
Zaangażowanie o. Bernarda i jego koncepcje zarówno modelu duszpasterstwa, jak i samej osoby duszpasterza są kluczowe dla późniejszej działalności DA. Według o. Przybylskiego duszpasterstwo akademickie winno być środowiskiem otwartym (bez składek członkowskich i zapisów) i być skierowane do wszystkich osób związanych ze środowiskiem akademickim (studenci, profesorowie, pracownicy uniwersyteccy), zaś sam duszpasterz powinien być przede wszystkim kapłanem i towarzyszem drogi młodego katolika, winien się on odznaczać autentycznością, otwartością na potrzeby studentów, jak i być wyrozumiały i wymagający.
Jak powstało nasze logo?
„Uchwaliliśmy, żeby postać Chrystusa namalować całkiem na biało. Jest przecież Światlością świata. Od niego światłość i jasność wzięła Jego Matka. Aureola Matki Bożej zatem będzie też biała. Suknia zas będzie czerwona. W sumie więc Matka Boża z Dzieciątkiem będzie biało-czerwona, dokladnie jak polska flaga (…) Twarz Matki Bożej miała być ciemna, bardzo ciemna, z daleka zupełnie niewidoczna, ale widoczna dokładnie z bliska i w świetle (…) Wypadki potoczyły się jak lawina. W głebi grudniowej nocy powstała twarz Matki Bożej (…) poznańskiej, dominikańskiej, sylwestrowo-noworocznej, młodzieżowej, naszej… a z domu Częstochowskiej. Przyszła Ona do nas tuż przed północą 31 grudnia owego pamiętnego roku (1981)”
(Jan Góra OP, Z domu Częstochowska. „W drodze” 11-12 1982).
Od samego początku istnienia Duszpasterstwa Akademickiego, realizuje ono trzy podstawowe cele formacyjne:
– formację duchową (akademickie Msze wieczorne i poranne, rekolekcje adwentowe i wielkopostne, pielgrzymki i dni skupienia)
– formację intelektualną (wykłady, spotkania formacyjne, i oryginalne dla Poznania tzw. „trybuny duszpasterskie” podczas których młodzi katolicy mogli wymieniać się zdaniami na temat kwestii kluczowych dla ich wiary i Kościoła)
– formację społeczną (działalność charytatywna, organizacja różnorakich zbiórek dla potrzebujących)
Duszpasterz powinien być przede wszystkim kapłanem i towarzyszem drogi młodego katolika
Dynamiczny rozwój DA został zahamowany na początku lat 50 XX w. kiedy to siedziba duszpasterstwa musiała się przenieść do parafii Wszystkich Świętych przy ul. Grobla, skąd częściowo wrócono w roku 1956, a ostatecznie dopiero w roku 1989.
Okres między 1956 a 1989 to czas duszpasterzowania wielu wybitnych ojców, żeby wspomnieć m.in. p. Honoriusza Kowalczyka który zainicjował wydawanie czasopisma duszpasterskiego „Przystań”, które było wydawane do jego tragicznej śmierci w roku 1983; o. Tomasza Pawłowskiego, który założył również DA Beczka w Krakowie, czy o. Jana Góry który był duszpasterzem akademickim od roku 1987, a który był wielkim zwolennikiem zreformowania i depolityzacji DA (członkowie DA angażowali się m.in. we wspieranie Korpusu Obrony Robotników już w latach 70. XX w.), to właśnie za jego „kadencji” DA Poznań zaangażowało się w organizację w roku 1991 Światowych Dni Młodzieży na Jasnej Górze, których ideę o. Góra zaszczepił na gruncie polskim, tworząc ruch lednicki (Lednica 2000). Wraz z wycofaniem o. Jana Góry ze stanowiska duszpasterza akademickiego w roku 2012, kończą się czasy „historyczne” DA, a zaczyna teraźniejszość.
Działalność ww. duszpasterzy, jak i innych, którzy również odcisnęli swój ślad na historii DA Poznań, pozwoliła na istnienie naszego duszpasterstwa w formie obecnej, jako środowiska otwartego, pełnego ludzi autentycznie wierzących i świadomych swojej wiary
Działalność ww. duszpasterzy, jak i innych, którzy również odcisnęli swój ślad na historii DA Poznań, pozwoliła na istnienie naszego duszpasterstwa w formie obecnej, jako środowiska otwartego, pełnego ludzi autentycznie wierzących i świadomych swojej wiary, przez który co roku przechodzą dziesiątki studentów, chcących wzrastać we wspólnocie wierzących i wyznających wspólne wartości.
Osobliwości i świętości duszpasterstwa akademickiego oraz klasztoru i kościoła oo. Dominikanów w Poznaniu
Archiwalne zdjęcia
